कवितासङ्ग्रह "हराएका छोराहरू"बाट
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.
हराएका छोराहरू
एक ढाकर खुसीहरू
जब ढाकर नै प्वाल परेर बाटोमा खसेपछि
बुढीआमा एकोहोरिएकी छिन् पूर्वतिर हेर्दै
बिहान उठ्ने घामसँगै
आफ्ना अरुण र बरुण जुरुक्क उठेर
टुप्लक्कै सिकुवामा आइपुग्छन् कि भनेर ।
रातको सिरानी लगाई
निदाएको घाम बिहानी सँधै ब्युँझिन्छ
फेरि निदाउँछ थाकेका निद्राको सिरक ओढेर
घाम उठ्नुभन्दा पहिले उठिन् बुढी आमा
बुढीआमासँगै निदाएका बिर्खेबा
तर उनी कहिल्यै उठेनन् घाम उठेजस्तै गरी
बिर्खेबाका लागि भाले कहिल्यै बासेनन् ।
जेठो छोरो जहिल्यै देश काँधमा बोक्छु भन्थ्यो
देश निकै भारी हुँदो रहेछ क्यारे
सकेन बोक्न र बिसाए देश आफै ढलेपछि
कान्छो छोरो पनि निकै देश बदल्छु भन्थ्यो
देश बदल्ने कलिला सपनाहरू थुन्सेमा बोकी
छिर्यो जङ्गल जनयुद्धका लागि ।
ऊ जनयोद्धाबाट सहिदमा बदलियो
शान्ति घोषणापछि बदलिए सारा नाराहरू
बदलिए सारा नारा लाउने सर्वहाराहरू
तर बदलिएन उसले बदल्न खोजेको देश
अरुण र बरुण समाधिमा निदाएजस्तै
साँच्चै भनूँ !
निदाइरहेछ मेरो देश मृत्युको शैयामा।
तर, निदाइनन् ती बुढीआमा
अरुण र बरुण समाधिमा निदाएजस्तै
च्यातिएका सपनाहरू सबै पोको पारी
बिरामी देशलाई थुन्सेमा बोकी
सोलुखुम्बुको त्यो ठाडो उकालो
नथाकुन्जेल उक्लिरहिन्
उक्लिरहिन्
अविरल उक्लिरहिन्
आफ्नै देशमा हराएका छोराहरू खोज्दै ।